يعني : روايت است از عبداللّه بن مسعود كه : رسول صلّى الله عليه وآله فرمود كه : چون روز قيامت باشد ، بنشيند عليّ بن ابي طالب بر كوه فردوس - كه كوهي است از كوه‌هاي بهشت و كوه فردوس ، بلند و زير [ : زبر ] است بر بهشت ، و بالاي اين كوه عرش خدايي است - جَلَّ جَلاله - و از دامن اين كوه جويهاي بهشت روان ميشوند و در بستان‌هاي بهشت پراكنده شوند و روان ميگردند - واميرالمؤمنين علي عليه السلام نشسته باشد بر كوهي از نور ، و فراپيش او چشمه تسنيم ميرود ، و هيچ كس بر صراط نگذرد الّا كه با او همراه بُوَد براتي به ولايت علي و ولايت اهل بيت وي ، و علي عليه السلام مطّلع و مُشرف بُوَد بر بهشت و دوستان خود را بر بهشت درآورد و دشمنان خود را به آتش دوزخ اندازد . حديث ششم : عَنْ عَلِيعليه السلام أِنَّهُ قال : قالَ رَسُولُ اللّه صلى الله عليه وآله : لَمَّا أُدْخِلْتُ الْجَنَّةَ رَأيْتُ الشَّجَرَةَ تَحْمِلُ الْحُلِيَّ وَ الْحُلَلَ أسْفَلُهَا خَيْلٌ بُلْقٌ وَ أوْسَطُهَا الْحُورُ الْعِينُ وَ فِي أعْلَاهَا الرِّضْوَانُ قُلْتُ : يَا جَبْرَئِيلُ لِمَنْ هَذِهِ الشَّجَرَة ؟ قَالَ : هَذِهِ لِابْنِ عَمِّكَ أمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عَلِيِّ بْنِ أبِي طَالِبٍ إِذَا أمَرَ اللَّهُ الْخَلِيقَةَ بِالدُّخُولِ إِلَى الْجَنَّةِ يُؤْتَى بِشِيعَةِ عَلِيٍّ حَتَّى يُنْتَهَى بِهِمْ إِلَى هَذِهِ الشَّجَرَةِ فَيَلْبَسُونَ الْحُلِيَّ وَ الْحُلَلَ وَ يَرْكَبُونَ الْخَيْلَ الْبُلْقَ وَ يُنَادِي مُنَادٍ هَؤُلَاءِ شِيعَةُ عَلِيٍّ صَبَرُوا فِي الدُّنْيَا عَلَى الْأذَى فَحُبُوا هَذه المنازل الْيَوْمَ [ بحار : 8 / 138 ] يعني : روايت است از اميرالمؤمنين عليّ عليه السلام كه : پيغمبر صلّى الله عليه وآله فرمود كه : در شب معراج ، در آن هنگام كه مرا به بهشت در آوردند ، در آنجا درختي ديدم كه بار آن درخت حلّه‌ها و زيورها بود . در زير آن درخت ، اسبان ابلق بودند ، و در ميان آن حور عين بودند ، و در بالاي آن رضوان بودند . گفتم : يا جبرئيل ! از آن كيست اين درخت ؟ گفت : از آنِ پسر عمّ تو اميرالمؤمنين عليّ عليه السلام . چون خداي تعالي امر كند خلايق را كه به